Θα το πω όπως το νιώθω: έχω κουραστεί. Κουραστεί πραγματικά. Από τα ίδια και τα ίδια. Από σειρές-καλούπι που μοιάζουν να βγαίνουν από γραμμή παραγωγής, με παρόμοιους χαρακτήρες, ίδιες συγκρούσεις, ίδια κλισέ. Από επεισόδια που τραβάνε τόσο πολύ, που η ιστορία στο τέλος δεν αντέχει άλλο και ξεχειλώνει. Από ατελείωτες σκηνές σε σαλόνια όπου όλοι μιλάνε δυνατά, αλλά κανείς δεν λέει κάτι που να έχει ουσία.
Και μέσα σε όλο αυτό, έρχονται «Οι Αθώοι» και «Η Μεγάλη Χίμαιρα» και μου θυμίζουν κάτι απλό αλλά πολύτιμο: ότι η ελληνική τηλεόραση μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από ένας θόρυβος στο βάθος, την ώρα του δείπνου.
Ο πήχης ανεβαίνει – και επιτέλους, ανεβαίνει σωστά
Όταν διαβάζω ότι η ΕΡΤ επενδύει 6 εκατομμύρια ευρώ σε μόλις 6 επεισόδια, δεν σκέφτομαι «σπατάλη». Σκέφτομαι σεβασμό. Σεβασμό στον Καραγάτση, στο κοινό, αλλά και στην ίδια την τηλεόραση ως τέχνη. Ένα εκατομμύριο το επεισόδιο σημαίνει εικόνα κινηματογραφική, σημαίνει γυρίσματα σε πραγματικές τοποθεσίες, ακόμα και στο εξωτερικό, σημαίνει φροντίδα στο κοστούμι, στο κάδρο, στη λεπτομέρεια.
Και το MEGA με τους «Αθώους»; Δεκαέξι επεισόδια. Όχι 150. Χώρος για να αναπνεύσει η ιστορία, να χτιστούν χαρακτήρες, να νιώσουμε την Κέρκυρα των αρχών του 20ού αιώνα. Να μη μας επαναλαμβάνουν την ίδια πληροφορία πέντε φορές μέχρι να τη βαρεθούμε.
Τι θέλουμε να βλέπουμε στ’ αλήθεια
Εγώ θέλω ιστορίες που με σέβονται ως θεατή. Που δεν με περνάνε για αφελή. Που δεν με αντιμετωπίζουν σαν κάποιον που θα καταπιεί τα πάντα, αρκεί να υπάρχουν λίγο δράμα και μερικά κλάματα.
Θέλω χαρακτήρες με βάθος. Όχι άλλους «καλούς» και «κακούς» κομμένους με το μαχαίρι. Θέλω τη Μαρίνα που αυτοκαταστρέφεται κυνηγώντας την ευτυχία της. Τον Γιάννο που μεγαλώνει στιγματισμένος. Τη Μαργαρίτα που παλεύει για την ανεξαρτησία της σε μια εποχή που αυτό είχε κόστος βαρύ.
Θέλω παραγωγή που να φαίνεται στην οθόνη. Κινηματογραφικά πλάνα, φυσικά τοπία, εικόνα που έχει φροντιστεί. Όχι άλλα κλειστά στούντιο με φόντα που τρίζουν όταν κλείνει η πόρτα.
Θέλω σεβασμό στη λογοτεχνία. Ο Θεοτόκης και ο Καραγάτσης δεν είναι τυχαία ονόματα. Είναι κορυφές. Τα έργα τους άντεξαν στον χρόνο γιατί μιλάνε για κάτι βαθιά ανθρώπινο. Αν τα μεταφέρεις σωστά, δεν χρειάζεται να τα «πειράξεις». Η ποιότητα είναι ήδη εκεί.
Το τετριμμένο πρέπει κάποτε να τελειώσει
Ξέρω τι θα πουν κάποιοι: «Ο κόσμος θέλει κάτι ελαφρύ μετά τη δουλειά». Σύμφωνοι. Αλλά ελαφρύ δεν σημαίνει πρόχειρο. Δεν σημαίνει προβλέψιμο. Δεν σημαίνει ξαναζεσταμένο για χιλιοστή φορά.
Τετριμμένο είναι να ξέρεις από τα πρώτα λεπτά τι θα γίνει στο τέλος. Είναι οι ατελείωτοι μονόλογοι γιατί ο σεναριογράφος δεν βρήκε άλλον τρόπο να πει την πληροφορία. Είναι οι σκηνές που κρατάνε διπλάσιο χρόνο απ’ όσο χρειάζονται, μόνο και μόνο για να γεμίσει το επεισόδιο.
Με λίγα λόγια: είναι η απουσία φαντασίας και φιλοδοξίας.
Πώς θέλουμε την τηλεόραση;
Θέλουμε ποιότητα αντί για ποσότητα. Προτιμώ έξι άρτια επεισόδια από εξήντα μέτρια. Θέλουμε να νιώθουμε ότι οι δημιουργοί πιστεύουν σε αυτό που κάνουν, ότι δεν «βγάζουν απλώς τη δουλειά».
Θέλουμε ηθοποιούς που χάνονται μέσα στον ρόλο. Όχι να παίζουν τον εαυτό τους. Να τους πιστεύουμε. Να βλέπουμε τον Γιάννο, τη Μαρίνα, τη Μαργαρίτα – όχι τον ηθοποιό.
Θέλουμε ιστορίες που έχουν κάτι να πουν. Για τον κοινωνικό αποκλεισμό, για τον στιγματισμό, για τη γυναικεία ελευθερία, για τα όρια της επιθυμίας και της αυτοκαταστροφής. Όχι απλώς πλοκές για να «περάσει η ώρα».
Το στοίχημα του 2026
Αυτές οι δύο σειρές είναι ένα στοίχημα. Ότι το ελληνικό κοινό είναι έτοιμο για κάτι καλύτερο. Για μια τηλεόραση πιο απαιτητική, πιο έξυπνη, πιο όμορφη.
Κι αν πετύχουν – αν τις δούμε, αν τις συζητήσουμε, αν σταθούν και εκτός συνόρων – τότε ίσως ανοίξει ο δρόμος και για άλλα τέτοια εγχειρήματα. Για μια ελληνική τηλεόραση που δεν θα χρειάζεται το «για τα ελληνικά δεδομένα είναι καλό». Απλώς θα είναι καλό.
Προσωπικά, ανυπομονώ. Να δω τον Κουτελιδάκη να αποτυπώνει την Κέρκυρα, τον Μαρινάκη να ξεδιπλώνει την ψυχολογία της Μαρίνας, τους ηθοποιούς να χάνονται μέσα σε μια άλλη εποχή.
Ανυπομονώ να ξαναζήσω εκείνο το συναίσθημα που είχα μικρή μπροστά στην τηλεόραση: ότι μπορεί να με πάρει και να με πάει αλλού. Να με συγκινήσει. Να με βάλει να σκεφτώ.
Μακάρι το 2026 να μη θυμόμαστε απλώς ως «μια καλή χρονιά για την ελληνική τηλεόραση». Μακάρι να είναι η αρχή κάτι καινούργιου. Κάτι που το χρειαζόμασταν καιρό.
Επιτέλους.
