Η θεατρική παράσταση, μετά την περσινή επιτυχημένη χρονιά, επιστρέφει για δεύτερη φορά στη σκηνή του Θεάτρου Άβατον. Αυτή τη φορά, τη σκηνοθεσία αναλαμβάνει ο Γιώργος Γκιόκας, ο οποίος προσεγγίζει το έργο με μια πολυδιάστατη ματιά, δίνοντας νέα διάσταση.
Το έργο είναι βασισμένο στο ομώνυμο κείμενο του Θανάση Τριαρίδη. Πρόκειται για μονόλογο με σημείο εκκίνησης τα γεγονότα του 2012, όταν, εν μέσω οικονομικής κρίσης και σε μία κρίσιμη προεκλογική περίοδο, τα πρόσωπα δεκάδων γυναικών φορέων του HIV διαπομπεύονται στα μέσα ενημέρωσης με την κατηγορία πως σκορπούν τον τρόμο του AIDS παρέχοντας παράνομες σεξουαλικές υπηρεσίες ,υπόθεση για την οποία η χώρα μας πρόσφατα καταδικάστηκε.
Στην ανάπτυξή του ωστόσο πραγματεύεται πληθώρα κοινωνικών θεμάτων ανοίγοντας έτσι την δυναμική του σε ένα ευρύτερο φάσμα. Η παράσταση παίζει με τις εικόνες και τον ήχο, αποτολμά εξωκειμενικούς παραλληλισμούς, ισορροπεί μεταξύ κωμικού και τραγικού, κατακρημνίζεται εν τέλει απολαυστικά, αυτοσαρκάζεται πολύ, αγωνιώντας να ακουστεί στεντόρεια εκείνο «το παιδικό παράπονο που ούτε ο ίδιος ο Χριστός δεν μπόρεσε να συγκρατήσει: γιατί μου κάνουν κακό;»
Λίγα λόγια για την υπόθεση
Μία ηθοποιός που αναγκάζεται να παίξει ένα έργο που απεχθάνεται. Μια Νιγηριανή πόρνη που αυτοκτονεί στο Τμήμα Προσωρινής Κράτησης. Μία σκοτεινή φιγούρα που κινεί τα νήματα της απελπισίας τους. Και ένα ραδιόφωνο που αυτοβούλως επιβάλει τον ήχο μίας πραγματικότητας ανεξέλεγκτης, εφιαλτικής, απάνθρωπης: της πραγματικότητάς μας.
