Μία παραγωγή που είχε ξεσηκώσει μεγάλο hype και αποκαλείται πολλούς ως η ταινία της χρονιάς είναι το One Battle After Another (ή αλλιώς Μία Μάχη μετά την άλλη).
Η ταινία δεν σε κάνει να βαρεθείς ούτε στιγμή και σε κρατά κολλημένο στην οθόνη. Αν και διαρκεί γύρω στις 3 ώρες είναι απίστευτα διασκεδαστική και δεν καταλαβαίνεις πως περνά ο χρόνος. Οι βασικοί πρωταγωνιστές όπως ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, ο Σον Πεν, ο Μπενίσιο ντελ Τόρο και η Ρετζίνα Χόλ, δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας, ενώ η φωτογραφία, το μοντάζ και η σκηνοθεσία είναι άρτια δοσμένα. Ειδικά ο Ντικάπριο και ο Πεν έχουν ρόλους που ξεχωρίζουν, με τον πρώτο να θυμίζει έντονα τον χαρακτήρα του από το Οnce Upon a Time in Hollywood και τον δεύτερο να αποδίδει άψογα τον ρόλο του κακού σε ένα ρόλο κομμένο και ραμμένο πάνω του.
Η υπόθεση της Ταινίας
Ένα πρώην μέλος μιας τρομοκρατικής ακτιβιστικής οργάνωσης έχει αποσυρθεί από την ενεργή ακτιβιστική δράση, καθώς μεγαλώνει την κόρη του μόνος του με μία ψεύτικη ταυτότητα μακρία από όλους και από όλα. Και ενώ ζει μία φαινομενικά ήσυχη ζωή το παρελθόν επιστρέφει με απειλητικές διαθέσεις, ταράζοντας του την ζωή και βάζοντας τον σε μεγάλους μπελάδες.
Ένα δίκτυο παλιών επαναστατών, που είχε διαλυθεί πριν από 16 χρόνια, επανενώνεται αιφνιδιαστικά με έναν και μόνο στόχο: να προστατεύσει την κόρη του Μπον από έναν αδυσώπητο εχθρό. Η επιβίωση δεν είναι πλέον ατομική υπόθεση — είναι ζήτημα αντίστασης
Βασισμένο στο μυθυστόρημα του Pinson
O Πολ Τόμας Άντερσον που για πολλούς θεωρείται ο κορυφαίος Αμερικάνος σκηνοθέτης,βασίζεται στο μυθιστόρημα του Τόμας Πίντσον, ενός από τους σημαντικότερους Αμερικάνους συγγραφείς, έργο του οποίου είχε διασκευάσει και πριν 11 χρόνια με το Inherent Vice.
Η νέα αυτή ταινία αντλεί έμπνευση από ένα βιβλίο που γράφτηκε το 1980, όμως ο Άντερσον το μεταφέρει στην εποχή μας, δίνοντας του μια επίκαιρη και φρέσκια ματιά. Μέσα από την ταινία, σχολιάζει τον διχασμό και την ακραία πόλωση που χαρακτηρίζουν την σημερινή κοινωνία, ανάμεσα σε συντηρητικούς και τους φιλελεύθερους.
Τι επιδιώκει ο σκηνοθέτης και που κερδίζει
H ταινία, παρότι διατηρεί το χαρακτηριστικό σκηνοθετικό ύφος και πολλά από τα θεματικά στοιχεία που συναντάμε στα έργα του Άντερσον, περιλαμβάνει και αρκετά στοιχεία που δεν εμφανίζονται συχνά σε άλλες ταινίες του, όπως το ξέφρενο χιούμορ και η αχαλίνωτη δράση. Ιδιαίτερα στον τομέα της δράσης, η σκηνή καταδίωξης αυτοκινήτων ξεχωρίζει, αποτελώντας μία από τις καλύτερες των τελευταίων χρόνων και θα μπορούσε άνετα να συγκριθεί με εμβληματικές σκηνές καταδιώξεων από το The French Connection.
Παράλληλα, μέσα από το One Battle After Another, ο σκηνοθέτης σατιρίζει τόσο τους συντηρητικούς όσο και τους φιλελεύθερους. Οι πρώτοι εκπροσωπούνται από τον Σον Πεν, ενώ οι δεύτεροι από τον Λεονάρντο ΝτιΚάπριο, παρουσιάζοντάς τους ως ανθρώπους που ζουν σε ένα «ροζ συννεφάκι», αποκομμένοι από την πραγματικότητα.
Ο ίδιος ο Άντερσον δεν φαίνεται να παίρνει θέση υπέρ κάποιας ιδεολογίας· αντίθετα, επιλέγει να διασκεδάζει και να μας ψυχαγωγεί μέσα από την αιχμηρή του σάτιρα.
